Y ahora cuento lo de todos los años, que me decidí a abrir el blog porque un día me di cuenta que lo que más leía eran blogs. Mediante el blog he conocido a personas maravillosas, he aprendido cantidad de cosas, he compartido mis cosillas con los que os hayáis pasado por aquí este tiempo... es lo que digo todos los años, pero esque es una gran verdad!!!
Preparense un café que voy cogiendo carrerilla y se avecina tocho :)
Recuerdo todo el proceso de creación del blog, venía en el autobus de Madrid unas vacaciones de Semana Santa y tímidamente saqué un ganchillo y me puse a tejer estos patucos, el patrón en portugués lo entiendo, pero los gráficos para mí eran un mundo aparte, como el viaje duraba casi cinco horas llegué a casa con uno terminado ¡¡¡¡¡esto tengo que contarlo!!!!! Y llevaba mi patuco en el bolso para enseñarlo como un trofeo que la gente miraba con recelo, les hubiese resultado más familiar que sacara del bolso un chorizo de cantimpalo y un ladrillo.
Ahora dices amigurumi y la gente se ubica, dices ganchillo y nadie piensa en un tapete de piñas, pero en ese momento las labores estrella eran el fieltro y los abalorios, había cantidad de información sobre eso, cursos, tiendas nuevas de abalorios, revistas en el kiosko.
El punto y el ganchillo eran el pleistoceno de las manualidades. Si ponías ganchillo en el buscador te salían una retahila de diseños que yo no quería hacer, casi nada me llamaba la atención y había que rebuscar muuucho para encontrar cosas que se amoldasen a mi gusto. Prácticamente todo lo que me interesaba estaba en inglés, bueno, y sigue estando la mayoría.
Cuando empecé con el punto (párrafo dedicado con amor a Liantas da Ría y a Lerias e Enredos a las que debo tanto y con las que tanto he aprendido) mi primer juego de agujas me duró 45 minutos, diré en mi defensa que eran del chino. Empecé la labor con 50 puntos y terminé mi tróspido simulacro de bufanda, de 15 cm de largo oiga!!!! con 43 puntos, un montón de agujeros y las manos agarrotadas de lo que apretaba. No lo dejé porque soy cabezona, pero reconozco que hasta que no pasaron varias tardes y comprendí que en la aguja había sitio para todos los puntos, que no hacía falta apretarlos tanto, aquello me parecía un aburrimiento. También me motivó ver todas las cosas que se tejían las Leirantas.
Fin de la crónica de antaño de la abuela cebolleta :)
Empecé el blog con la idea de ir enseñando las cosas que iba haciendo y poder encontrar a personas como yo, que de vez en cuando se les mete en la cabeza tejer algo y no paran hasta que lo consiguen.
Nunca tuve demasada fe en que fuera constante con el blog, pero lo cierto es que llevo más de 160 entradas, no me puedo quejar. Tengo muy poquitos seguidores, no llegamos a los 100 y muy pocas visitas, no llego a las 29.000, que en tres años es muy muy poco, pero me gusta que sea así, de hecho nunca intenté promocionar el blog, la idea de poder estar en familia y contar mis cosas a unos cuantos me parece genial. Conozco virtualmente a casi todos los seguidores del blog porque también sigo los suyos y como tengo un tráfico escaso gracias a Feedjit puedo ubicaros prácticamente todas las visitas en un mapa. Mis visitantes más lejanos son de Rusia, China y México y la más cercana es de la Vega (si me lees déjame un comentario que me pongo la chaqueta y nos tomamos un cafetillo).
A veces pienso que debería escribir más, sacar mejores fotos, actualizar más a menudo, pero la verdad es que siempre que me he pasado por aquí ha sido con ganas, y cada post lo he escrito gustosa, y eso es lo que cuenta. No me voy a hacer ningún propósito nuevo, pero espero seguir publicando mis cosillas de vez en cuando porque la verdad es que el blog es una herramienta muy agradecida, si quieres escribir ahí está, y a la vez se queda esperando las ausencias.
Tengo que daros las gracias a todos por el calor que me habeís brindado este tiempo, gracias por tomaros la molestia de dejarme un comentario o simplemente pasaros a mirar. Para mi es muy especial saber que aunque estemos a muchos kilómetros de distancia a través de la blogosfera os siento muy cerquita :)
Espero ver vuestros blogs cumplir años y seguir leyendoos!!!
Besos!!!
Mostrando entradas con la etiqueta All Star. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta All Star. Mostrar todas las entradas
2/4/13
5/5/11
Máis patucos
Fixen outro par de All Star, pero en verde e combinando ganchillo con calceta.
Comenceino polo patrón de Josicrochet. A parte de calceta a teño anotada, teño pensada subila a Ravelry, pero deume pereza, así que se o queredes pedide para que me espabile :)
Está feita con Katia Mississippi 3, un ganchillo de 3mm e catro agullas de dobre punta de 3,00mm.
Comenceino polo patrón de Josicrochet. A parte de calceta a teño anotada, teño pensada subila a Ravelry, pero deume pereza, así que se o queredes pedide para que me espabile :)
Está feita con Katia Mississippi 3, un ganchillo de 3mm e catro agullas de dobre punta de 3,00mm.
12/4/11
Pucho-Peixe
Con esta lá a dobre hebra fixen este patrón e quedoume así:
O curioso suceso acontecido a unha tecedora que foi atopada uns días despois do día de autos abducida por un misterioso gorro denominado "Pucho-Peixe".
Según as últimas informacións probouno para ver se daba o "gauge" e só quedou dela os pelos asomando polo pescozo, escalofriante!!
Algunhas blogueras commocionadas relacionan este suceso cunha entrada anterior ensinado o seu alixo de lás.
As autoridades laneiras siguen pescudando, por favor, agradecemos calqueira información.
Seguiremos informando.
3/4/10
Patucos All Star



Vou amosaros os patucos que fixen para unha meniña que está a piques de nacer. Estiven toda a tarde dun sábado para facelos, pero pagou a pena porque creo que ata o de agora é o meu mellor traballo. O patrón tomeino do blog de Josi, que é unha persona maravillosa que ilustra a algunhas cenutrias coma min. http://josicroche.blogspot.com/
Suscribirse a:
Entradas (Atom)